Βρίσκεστε εδώ: HomeΔΗΜΗΤΡΗΣ ΡΙΓΓΟΣΓια το γιατρό Δημήτρη Ρίγγο, της Μίλλυς Μπιτζάνη

Δημήτρης Ρίγγος

Δάσκαλος, Διευθυντής, Φίλος

Ο Δημήτρης Ρίγγος ήταν καθηγητής της Πνευμονολογίας, όμως πάνω απ' όλα ήταν ένας γιατρός που ήξερε να ονειρεύεται.

Δεν ονειρεύτηκε ποτέ να πλουτίσει από την ιατρική και δεν πλούτισε. Ονειρεύτηκε να κάνει την πρώτη Γενική Μονάδα Εντατικής Θεραπείας στη Β. Ελλάδα, σε μια εποχή που ο όρος Εντατική Ιατρική ήταν σχεδόν άγνωστος στον ελλαδικό χώρο. Ήταν πρωτοπόρος. Με πείσμα, επιμονή, προσήλωση, κόπο και πολύ προσωπικό κόστος, αυτός, ένα ορφανό παιδί από ένα χωριό των Γρεβενών, τα κατάφερε. Τον Μάιο του 1987 είχε την ευτυχία να δει το όνειρό του να γίνεται πραγματικότητα. Η ΜΟΧΑΑ άρχισε να λειτουργεί και να καλύπτει τα οξέα και βαριά περιστατικά μιας περιοχής, που τότε εκτεινόταν από τη Θεσσαλία μέχρι την Ήπειρο και τον Έβρο, δίνοντας έτσι την ευκαιρία σε χιλιάδες ασθενείς μέχρι σήμερα να επιβιώσουν.

riggos hospital 1Ο ενθουσιασμός και το πάθος του για το εγχείρημα αυτό ήταν μεταδοτικά. Ενέπνευσε νέους γιατρούς να ασχοληθούν με το αντικείμενο της Εντατικής Ιατρικής, αλλά και καταξιωμένους συναδέλφους να στηρίξουν την προσπάθεια. Δημιούργησε μια ΜΕΘ, η οποία αποτέλεσε σημείο αναφοράς για τις άλλες που ακολούθησαν. Ο ίδιος ήταν ένας από αυτούς που επιδίωξαν και τελικά κατάφεραν να θεσμοθετηθεί η διετής εξειδίκευση στο αντικείμενο της Εντατικής Ιατρικής, θέτοντας έτσι τις βάσεις για την επιστημονική ανάπτυξη του αντικειμένου στην Ελλάδα, αλλά και την ποιοτική αναβάθμιση της προσφερόμενης θεραπείας από ειδικά καταρτισμένους γιατρούς. Η ΜΟΧΑΑ αποτέλεσε ένα από τα πρώτα κέντρα εξειδίκευσης στην Εντατική Ιατρική εκπαιδεύοντας μέχρι σήμερα δεκάδες εντατικολόγους, οι οποίοι με τη σειρά τους έχουν στελεχώσει ΜΕΘ σε όλη την Ελλάδα.

Οι διοικητικές του ικανότητες ήταν παροιμιώδεις. Μαχητικός αλλά και διαλλακτικός όπου χρειαζόταν, αλλά πάντα δίκαιος και αντικειμενικός. Ήταν προοδευτικός και καινοτόμος. Δεν δίσταζε να κάνει υπερβάσεις. Ο τρόπος με τον οποίο χειριζόταν τις δύσκολες καταστάσεις ήταν από μόνος του ένα σεμινάριο διαχείρισης κρίσης.

Τους συνεργάτες του τους διάλεγε με μοναδικό γνώμονα το καλό του τμήματος. Ποτέ δεν στάθηκε ανταγωνιστικά απέναντι σε κάποιον. Αντίθετα, τους στήριζε να βελτιωθούν, τους βοηθούσε να πάρουν εκπαιδευτικές άδειες και χαιρόταν πραγματικά να τους βλέπει να εξελίσσονται ιεραρχικά, έστω και αν αυτό σήμαινε την αποχώρησή τους από το τμήμα.

Θυμάμαι με πόση υπερηφάνεια και χαρά διηγιόταν πόσοι από τους γιατρούς της ΜΟΧΑΑ είχαν γίνει διευθυντές και καθηγητές. Αγαπούσε τους συνεργάτες του και τους νοιαζόταν ακόμα και στην προσωπική τους ζωή, με έναν μοναδικά δικό του διακριτικό τρόπο. Τους στήριζε με σθένος όταν βρίσκονταν σε δυσχερή θέση, έστω και αν στη σχέση τους είχαν υπάρξει και εντάσεις. Υπερίσχυε πάντα το γεγονός ότι είχαν υπάρξει συνεργάτες.

Ως δάσκαλος ήταν εξαίρετος. Μας έδειξε ό,τι ήξερε και μας άνοιξε τις πόρτες για να προχωρήσουμε πιο πέρα. Κυρίως μας δίδαξε ήθος και δεοντολογία. Μας έδειξε με το παράδειγμά του πώς να είμαστε «καλοί» γιατροί, με εντιμότητα, ανιδιοτέλεια, αξιοπρέπεια και ουσιαστικό ενδιαφέρον για τον άρρωστο.

Σε όλη του τη ζωή ήταν ένας άνθρωπος ΕΥΓΕΝΗΣ, με όλη τη σημασία της λέξης. Κατά τη μακρά πορεία της περιπέτειάς του παρέμεινε γλυκομίλητος και επαινετικός γi' αυτούς που τον φρόντιζαν. Τα πρώτα λόγια που είπε όταν μπόρεσε να μιλήσει ήταν «Συγχαρητήρια για το έργο σας, σας αγαπώ όλους». Πώς να μην αγγίξει τις καρδιές όλων γύρω του ένας τέτοιος άνθρωπος; Εισέπραξε πολύ ενδιαφέρον και αγάπη από τους παλιούς του συνεργάτες που τον επισκέπτονταν συχνά, ακόμη και από άλλες πόλεις, ή τηλεφωνούσαν για να μάθουν την πορεία της υγείας του και αυτό του πρόσφερε μεγάλη χαρά.

Ο Δημήτρης Ρίγγος δεν ήταν μόνο γιατρός, ήταν ένας άνθρωπος πολυδιάστατος. Έκανε μια υπέροχη οικογένεια. Ήταν πιστός και αφοσιωμένος φίλος. Λάτρευε την ιδιαίτερη πατρίδα του τα Γρεβενά, πράγμα που τον ώθησε να ασχοληθεί με τα κοινά ενώ παράλληλα, η αγάπη του για την ελληνική παράδοση οδήγησε σ' ένα πλούσιο και σημαντικό λαογραφικό έργο, αποτυπωμένο σε βιβλία και μαγνητοφωνημένες συνεντεύξεις.

Θα ήθελα, εκ μέρους όλων αυτών που είχαμε την τύχη να συνεργασθούμε μαζί του, να του απευθύνω ένα μεγάλο Ευχαριστώ για όλα τα μαθήματα ζωής και όλες τις ευκαιρίες που μας έδωσε, για όλες τις πόρτες που μας άνοιξε, κυρίως όμως για την αγάπη που μας έδειξε. Ελπίζω να του την έχουμε ανταποδώσει, έστω στο ελάχιστο.

Στο μυαλό μας παραμένει η εικόνα ενός ανθρώπου βράχου, που ευθυτενής και αγέρωχος, αλλά ποτέ αλαζών, περιφέρεται στον χώρο της μονάδας πάντα έτοιμος να απλώσει το χέρι και να στηρίξει όποιον το χρειάζεται.

Οι αρχές που μας δίδαξε είναι ο οδηγός μας.

Εκ μέρους των συνεργατών του

Μίλλυ Μπιτζάνη* Διευθύντρια Α' Μ.Ε.Θ. νοσοκομείου Γ. Παπανικολάου

Δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Ιατρικά Θέματα τ. 65 - 2014.

ΑΝΑΖΗΤΗΖΗ

Αρχή